روزهاي آخر

موفقيت وپيروزي وسربلندي در امتحانات را براي همه دانش اموزان از ايزد منان خواستارم .

 

اين هفته آخرين هفته مدرسه بود روزاي آخر مدرسه هم براي خودش حال وهواي داره يه عده خوشحالن يه عده هم ناراحت وحتي بعضي از دانش آموزا هم به خاطر دوري از بعضي معلما ودوستاشون گريه مي كردن .اماتعداد شون خيلي زياد نبود اكثرا خوشحال بودن كه از مدرسه ومعلماش و..راحت مي شن با اينكه روزهاي پر اضطراب امتحان ودر پيش داشتن ولي خوشحالي وميشد توي چششاشون خوند .معلما هم همينطور اكثرا خوشحال اند كه داره سال تحصيلي تموم ميشه (خودمم جزءاونام )با خودم مي گفتم نگاه كن ادم به كاري كه اين همه عشق مي ورزه ودوستش داره حالا كه مي خواد يه مدتي از عشقش جدا بشه بر عكس همه عاشقاي دنيا چقدر خوشحال ومنتظر كه تموم بشه .يه جاي كار ايراد داره يا عاشق نيستي يا گره جاي ديگست كه كارت فقط يه عادت شده برات كه مي خواي يه مدتم شده ازدستش راحت بشي .

 ياد دوران دانش آموزي خودم افتادم كه اون موقع هم مدرسه تعطيل مي شد خوشحال مي شديم ويا اگه يه روز معلمي نمي يومد جشن مي گرفتيم .الانم دانش اموزا همينجوري هستن .ايراد جاي ديگه ست . ما معلما نتونستيم مدرسه رو اونقدر جذاب كنيم كه با يه تعطيلي دانش اموز دلش بگيره . مدرسه شده فقط تحويل دادن يه مشت مطالبي كه ديگه خيلي با حال وهواي دانش اموزاي امروزي سازگاري نداره .وقتي كه بعضي اوقات به كتابهاي حتي ابتدائي هم نگاه مي كنم ومي بينم كه خيلي مطالبش با اون وقت كه خودم دانش اموزبودم فرقي نكرده با اين كه فكر دانش اموز ابتدائي خيلي پيشرفت داره نسبت به زماني كه من بودم . حق ومي دم به دانش اموزام كه اونقدر از مدرسه گريزان باشن .

وبايد يه فكري كرد مي خوام  توي اين تابستان يه فكري بكنم وبكنيم كه چه جور ميشه مدرسه رو جذاب كرد حالا از هر نظر فيزيكي ،علمي و... تا دانش اموزا ديگه دعا نكن خدايا برف بباره مدرسه تعطيل شه يا خدايا معلمم مريض شه وامروز نياد تا ازاد باشيم و..

.دوست دارم از نظرات شما خوانندگان محترم هم استفاده كنم اميدوارم كه تو اين راه منو تنها نذارين وبه من با نظراتتون كمك كنين .

سه شنبه شیرین

امروز سه شنبه بود سه شنبه ها ي امسال يه روز متفاوت با روزهاي ديگه هفته است يه روز

خاص كه هميشه براي اومدنش لحظه شماري ميكنم اما با آغاز ش دلم مي گيره . روزيه كه

 مي دونم ديگه نبايد كلمات نه چندان قشنگ كناب رو به بچه ها درس بدم ودلشوره داشته باشم

 كه همه به حرفم گوش كنه جوري درس وشروع كنم كه كسي توي خيالات نوجوانيش غرق نشه

 وآخرش شايد نتونم .روزي كه از امتحان خبري نيست ومن هر لحظه در انتظار يه امتحانم .روزيه

كه فقط من به حرف بچه ها (ببخشيد بر نخوره نو جونا )گوش مي دم روزي كه مال اوناست ومن

انتظار اومدنشونو مي كشم .اوناي كه به خاطر سه شنبه بودنم گاهي شده يك ماه فقط منتظرم

مي مونند تا فقط حرفشونو بزتن .سه شنبه برام مثل بقيه روزا نيست . سه شنبه روز دلتنگي بچه

 ها از والدين ،مدرسه،دوست،جامعه وشايد هم شكايت از وضع موجود .سه شنبه برام درك بدبختي

 ها ،نگراني ها ،شكايت ها،وشاهد اشگ و هر از گاهي خنده دانش آموزانم است .چقدر از آمدن

سه شنبه ها خوشحال مي شم كه بتونم اشگي از چهره اي پاك ولبخند رضايت بروي عزيزي

ببينم .اما غروب سه شنبه ها دلم بيشتر مي گيره مثل امروز كه خيلي دلم گرفته و آخرش پنهوني

 توي دفتر كارم (دفتر كه نه يه كلاس توي زير زمين )به روز بعضي از كساي كه خيلي ازمون

دورنيستند وكنارمونن وكافيه فقط چشم واكنيم گريه كردم .هموناي كه شايد خودشون هم

 مي دونستند كه گفتنش به من فقط مي تونه دلشونو براي يك ساعت هم كه شده سبك كنه .

هميشه آخر سه شنبه ها به خودم مي گم خوب شد كه هستي تا شايد به خاطر مشورت ديگران با

 تو اونم تو يه سني كه طوفان وهراس تشبيه شده كمي مي توني اونارو به اونچه كه حقشون

 هست وبايد برسن هدايت مي كني .

واي كاش همه روزهاي هفتهام سه شنبه بود وكاش مي شد در هر مدرسه اي مخصوصا دخترانه

سه شنبه اي وجود داشت كه فقط مال بچه هاباشد . و كاش مسئولان هم ارزش بودن يك دوست

 به عنوان مشاور را در همه مدرسه ها مي دانستند تا نوگلي بتواند به سلامت از گردباد نوجواني

 بگذرد وبه شكوفا شدنش اميدوار باشد.

تو کز محنت دیگران بی غمی

سلام بر شما خوبان

از این که برای خوندن مطالبم وقت می زارین تشکر می کنم و خوشحال می شم از نظراتون استفاده کنم

این شعرو یکی از خوانندگان بنام آقا مهدی به مناسبت روز معلم برام نوشته بود از ایشون تشکر می کنم .

من که لذت بردم امیدوارم شما هم خوشتون بیاد .

معلم چو ناگه بيامد كلاس

چو شهر فروخفته خاموش شد

سخن هاي ناگفته در مغزها

به لب نا رسيده فراموش شد

معلم ز كار مداوم مدام

غضبناك و فرسوده و خسته بود

جوان بود و در عنفوان شباب

جواني از او رخت بسته بود


سكوت كلاس غم آلوده را

صداي درشت معلم شكست

ز جا احمدك جست وبند دلش

از اين بي خبر بانگ نا گه شكست


بيا احمدك درس ديروز را

بخوان تا ببينم كه سعدي چه گفت

ولي احمدك درس نا خوانده بود

به جز آنچه ديروز از آدم شنفت


زبانش به لكنت بيفتاد و گفت

بني آدم اعضاي يكديگرند

وجودش به يكباره فرياد زد

كه در آفرينش ز يك گوهرند


در اقليم ما رنج بر مردمان

زبان دلش گفت بي اختيار

چو عضوي به درد آورد روزگار

دگر عضوها را نماند قرار


تو كز ، تو كز .... واي يادش نبود

جهان پيش چشمش سيه پوش شد

نگاهي به سنگيني از روي شرم

به پائين فكند و خاموش شد


چرا احمد كودن بي شعور

نخواندي درس آسان بيان

معلم بگفت به لحن گران

مگر چيست فرق تو با ديگران


عرق از جبين، احمدك پاك كرد

خدايا چه مي گويد آموزگار

نمي داند آيا كه در اين ديار

بود فرق بین دار و ندار


كه آنان به دامان مادر خوشند

و من بي وجودش نهم سر به خاك

به ايشان به جز مهر و لطف و خوشي

به من زندگاني زده سر ز چاك


به مال پدر تكيه دارند و بس

ولي من نشينم به اجبار و ترس

كنم با پدر پينه دوزي و كار

ببين، دست و بالم پر از پينه اس


معلم چو كوهي ز جا كنده شد

كه اين موج خشم پر از كينه است

به من چه كه مادر ز كف داده اي

به من چه كه دستت پر از پينه است


رود يك نفر سوي ناظم كه او

به همراه خود يك فلك آورد

نمايم پر از پينه پاهاي او

ز چوبي كه براي كتك آورد

ز چشمان احمد فرو ريخت اشك

ولي اشك خود از معلم نهفت

ز چشمان او كور سويي جهيد

به ياد آمدش شعر سعدي و گفت


ببين، يادم آمد كمي صبر كن

تامل خدا را تامل دمي

تو كز محنت ديگران بي غمي

نشايد كه نامت نهند آدمي



(شعر ازاستاد يوسفي نسب با همكاري و تصحيح حميد رضا باغلو)

ای ستار گان روشن زندگی ام یادتان همواره سبز

به نام خدا وبه مهر کلام تو می خواهم از شخصیت های بنویسم که چون

چراغی روشن بر صحنه زندگیام نور تاباندند وروشنای زندگی ام بودند یاد

کسانیکه سیمرغ وار بال وپر گشودند وبا دستانی مهربان نوازشگر روزهای

جاهلی ام بودند آنان که گاه با لبخند وگاه با نگاه ملامت امیز درس درست

زیستن به من اموختند انان که بر دلها ساربانی بودند وتکه تکه قلبشان

                              همدم ومونس لحظات تنهاییم بود.

چقدر نوشتن از شما برای یک دانش اموزی که باعشق قدم در وادی شما

نهاد سخت است .زبان واندیشه ام هرگز توانای آن را نداردکه عظمت و رحمت

 شما خوبان را در قالب کلماتی برایتان بیان نمایم .و تنها میتوانم بگویم که باز

 تشنه محبت تان هستم وتنها  سلام پر از احساسات یک دانش اموز کوچک

خودرا بر شاخسار شکوفا شدن اندیشه های فردا پذیرا باشید .شمایید که

 قلبی به پاکی وزلالی چشمه ساران دارید و بردیدگانتان نقشی از رحمت

                            الهی  نقش بسته است.

ای آغاز گران اندیشه ام

 سر کار خانم باقری سرکار خانم عفت اشدی سرکار خانم گیتی

سر کار خانم اسکندری

ای راهنمایان لحظات پر اضطرابم

سرکار خانم فرشباف سرکار خانم عابدزاده سرکار خانم ترابی  

سرکار خانم رحیمی سر کار خانم مقدم  

جناب اقای بابایی جناب آقای صفدری  جناب آقای موذن زادهجناب آقای طبا طبائی

ای نظاره گران شکو فایی اندیشه ام استادان بزرگوارم

سر کار خانم مدیحی سرکار خانم رفیعی سر کار خانم امینی

سر کار خانم توانا سر کار خانم نبی زاده سر کار خانم پور محمدی

سر کار خانم عظیما سرکار خانم گائینی سر کار خانم تاجیک

                                     سر کار خانم پرویز

جناب آقای نقوی جناب اقای محمدیجناب اقای سرخه ای

جناب اقای قاسمی جناب اقای طباطبائی جنای اقای نعیمی

جناب اقای عرب عامری جناب اقای عرب سالاری

جناب آقای یوسفی جناب اقای جواهری

و تمامی کسانی که این شاگرد کوچکتان نامتان را از ذهن برده ولی یادتان

                                   همواره راهنمایش است .

دستتان را می بوسم  وارادت همراه با عشق را تقدیمتان می کنم .

تقديم به خودم

   ارزش آدمي به آن چيزي نيست كه بدان دست پيدا كني .

 

 بلكه بيش از آن چيزي است كه آرزوي رسيدن به آن رادارد .         

                     چه انسان بي مسئو ليتي هستي

 

        كه مي خواهي انسان ها با بال هاي تو پرواز كنند .

 

     در حالي كه از بخشيدن   يك پر به آنان ناتوان هستي .

 

 

                                                                         (جبرا ن خليل جبران )    

 

هيچ كس منتظر خواب تو نيست

                                         كه به پايان برسد

 

لحظه ها مي آيند

                          سالها مي گذرند

    وتو در قرن خودت در خوابي

 

هيچ  پروازي نيست برساند مار ا

                                      به قطار دو هزار

 

                                             و به قرن دگران    

مگر انگيزه و عشق

                       مگر انديشه و علم

                                         مگر آينه و صلح

                                                 و تقلا و تلاش

 

 

 

 

                                             (اين شعرو توي یكي از جلسه ها ي اداري شنيدم

                                               شاعرشم از استاد پرسيدم نمي دونست كي بود )