خدا جون توی این شبا قدر بد جوری محتا ج یه هم زبونم .
َمیشه حرفای منو گوش بکنی میشه منم جز اون مهمون ای مخصوص تو باشم .
می دونم که دفعه اولم نیست
باز با یه کوله بار گناه اومدم تا التماست کنم که به
داد قلب زنگار گرفتم برسی .
چکار کنم که منم جز راه خونت راهی دیگه بلد نیستم که محرم رازهای
شبهای بی کسیم باشه .
نمی دونم توی این شب رحمت َشبی که از هزاران شب سیاه زندگیم
بالاتره شبی که فرشته های آسمونیت دسته دسته به زمین میان تا شاهد نا له های بندگانت باشن و بگن بر شما
فتبارک ا.. احسن خالقین
توی این درگاه پر از جبروتتَ توی اون خلوتت َبرای یه روسیاهی که هر دفعه
قول می ده و به قولش عمل نمی کنه جایگاهی هست ؟
بازم مثل همیشه اومدم بگم مهربونم می دونم که با کارام دلت ازم می رنجه
و کارام قلب نازنین امام زمان (ع) می شکنه.
اما من اومدم که بگم می خوام خوب بشم می خوام خوب بشم .
ا ینو از ته دل می گم و ازت می خوام
شرمندم که هر دفعه با بار هزار گناه پیشت میام .
اما من توی دلم امید دارم که تو با نگاهت بها می دی به قلب سیاهی که اوردم .
از همه دل بریدم و آخرش به تو رسیدم وبه خودت پناه اوردم .
توی این شبای قدر تورو می خونم با هزار اسم اعظمت و قسمت می دم
به چهارده معصوم و به عزیز ی که فرقش در سحر گاههای همین شب
شکا فته شد. که من اومدم توبه کنم به امید لطف و کرمت
اومدم بازم بگم قول می دم که دیگه نزارم دلم خطا کنه .
کمکم کن که همیشه باتو باشم و از هر چی زشتی و خطاست دوری کنم .
و اگه تو بخوای روحم و از قفس تنگ خودخواهی و غرور جدا کنم .
اونی باشم که خودت می خوای
شهادت بزرگ مرد عالم مظلوم همیشه تاریخ استوره مردی و
مردانگی
مو لای متقیان امیر مومنان علی (ع)تسلیت باد .
بنماز بست قامت که نهد به عرش پارا
به خدا علی نبیند بنماز جز خدا را
چو بگفت نام ا.. و ادا نمود اکبر
بگرفت هیبت حق همه ملک ما سوارا
به نماز آخرینش چه گذشت من ندانم
که ندای دعوت آمد شه ملک هل اتی را
بندای دعوت حق چو علی بگفت لبیک
بشکافت تیغ دشمن سر شاه لا فتی را
همه اهل بیت عصمت ز سرا برون دویدند
ابتا و وا علیا بنمود پر فضا را
چه گذشت یارب آن دم به دل غمین زینب
بدید غرقه در خون سر روی مرتضی را
ز شهادت علی شد چو تمام صبر زینب
چه کند اگر ببیند شهدای کر بلا را
(حسان)
تقدیم به ستون استوار زندگی ام (پدر)که در چنین شبی شکست .
پدر آن تیشه که بر خاک تو زد دست اجل
تیشه ای بود که شد باعث ویرانی من
مه گردون ادب بودی ودر خاک شدی
خاک در زندان تو گشت ای مه زندانی من
از ندانستن من دزد قضا اگه بود
چو ترا برد بخندید به نادانی من
آنکه در زیر زمین داد سر و سامانت
کاش می خورد غم بی سر و سامانی من
رفتی و روز مرا تیره تر از شب کردی
بی تو در ظلمتم ای دیده نورانی من
بی تو اشک و غم و وحشت همه مهمان منند
قدمی رنجه کن از مهر به مهمانی من
من یکی مرغ غزل خوان توبودم چه فتاد
که دگر گوش نداری به نوا خوانی من
( شعر از پروین اعتصامی)