با سلام وعرض تشكراز همه خوانندگان وبلاگ تا خدا هست...
از اين كه به وبلاگم سر مي زنين نهايت تشكر را از شما دارم اميدوارم
منو از نظرات باارزش تون بي بهره نذارين .
از مدرسه چه خبر ...
بعد از تعطيلات غير منتظره عيد فطر كه موج خوشحالي رو توي بچه ها و
معلما ايجاد كرده بود سخت مشغول جبران اين تعطيلاتيم (به دليل كمبود وقت
درس هاي ما ) و خبر خاصي هم نيست .
چند وقتي بود كه نامه يكي از دانش آموزی رو كه اوايل سال تحصيلي نوشته بود
رو بذارم كه به خاطر مناسبتهاي مختلف نمي شد .
اين دانش آموز ترك تحصيل كرده و ديگه به مدرسه نمياد .اين نامه رو توسط
يكي از دوستاش برام فرستاده .
اما علت اينكه موضوع اين هفته وبلاگم اين نامه است ؟
اول :اينكه بدونيم هنوز هم هستند دا نش آموزاني كهآرزوي درس خوندن
دارن اما تفكرات ...پدر و مادر ها اونا رو از اين لطف محروم مي كنه.
دوم :هنوز هستند كساني كه در اطراف ما با مشقت فراوان درس مي خونن
و مجبورن براي تا مين مالي خا نواده كار كنن و سن وسال و جنس هم مهم نيست .
سوم : چه استعدادهاي بزرگ و با ارزشي كه به دليل نداشتن شرايط
مناسب ممكنه استفاده اي از شون نشه .
چهارم :آيا مكان و يا سازماني براي حمايت از اين دانش آموزان وجود داره
يا نه ؟و اگه اينكه هست من از ش بي خبرم .چون گاهي ممكنه صحبت هاي ما
و حتي كمك اندك ما معلما نتونه كمكي به دانش آموز باشه و حتما نياز به
اجبار براي راضي كردن بعضي والدين گاهی لازمه باشه .
نامه اكرم ....دانش آموز اول راهنمايي معدل۷۸/۱۹ *سعي كردم عين نا مه رو براتون بنويسم*
بنام تك مرواريد درياي عشق و محبت
با عرض سلام وخسته نباشيد به حضور معلم عزيزم كه هرگز فراموش شدني نيست و هميشه ياد او در
دلها و اسم نازنينش در دفتر خاطراتم جاودانه است و اميد وارم در تمامي مراحل موفق باشد .
خانم ....از اينكه ديگر نمي توانم مهر ومحبت تان را ببينم خيلي خيلي نا راحتم و از اينكه به فكرم بودين
از شما تشكر مي كنم .
خانم .... دلم براي شما و بقيه معلمها و مدرسه و دوستانم خيلي تنگ شده است هر وقت ياد درس
دادن شمامي افتم كه در خيالات ما را به سفر مي بردين دلم مي سوزد به حال خودم كه چرا ديگر
نمي توانم در كلاس باشم اما چكار كنم كه پدر و مادرم ديگر اجازه ندادن به مدرسه بيايم و مي گويند
درس بخواني كه چي بشه
و حالا من بايد بشينم توي خانه و قالي ببافم . به شما گفته بودم كه چند سال است هم قالي مي بافتم
و هم درسم را شب ها مي خواندم . اما باباي من امسال ديگر نگذاشت و گفت مدرسه رفتن ديگر
بس است .
مي خواستم براي ديدن شما و دوستانم به مدرسه بيايم اما خجالت مي كشم نمي دانم جواب معلمها يا
دوستانم را چي بدهم كه چرا مدرسه نميام .
به خاطر همين اين نا مه را به فاطمه ... دادم تا براي شما بياورد .و برايتان يك عكس يادگاري هم
مي فرستم تا از شما تشكر كنم
اين بود تمام حرفهاي من
سلام مرا به معلمها برسان و جواب نا مه مرا اگر توانستيد به فاطمه ....بده تا بياورد
خيلي ممنون مي شوم
شاگرد كوچك شما اكرم