لحظه های سبز معراجت که می افروخت دل
در نگاه روزگاران تا قیامت سرخ باد
کر بلای داد !در طو فان بیداد زمان
خطبه غرای جاوید امامت سرخ باد
ای شهید عشق در غو غای عاشورای خون
شهد شیرین لقای حق به کامت سرخ باد
نصر ا.. مردانی
نام حسین (ع)آتشی در دل ها افرو خته است که تا ابد و در هر زمان عاشقا نش رابه
مسلخ معر فت فرو می برد و آنها را چون پر وانه های شیدایی مهمانی ضیافت خویش می کند .
صحبت از مردی است که آزادی و آزادگی را با حریت و وارستگی خود معنا نمود
او که مرگ با عزت را افضل تر از زندگی با ذلت دانست. او که معنی صفات جمال و جلال الهی بود .
صحبت از عشق به مولایی است که غربت و عشق همراهانش عالمی را حیران خود نموده !
مولایی که با شمشیر عدالت فرق معاندان را شکافت و مرحمی بر قلب مجروح همه مظلو مان
عالم گذاشت
. حرکتش درسی برای تمامی افراد کره خاکی و افلاکی است و تداوم قران و عترت ؛
آری صحبت از قطرات شبنمی است که بر بادیه خشک و بی آب نینوا باریدن گرفت و
فرشتگان با تسبیح وتمجید خداوندی از او یاد می کنند و ناله سر می دهند بار الها!
اینان کیانند؟
گلبر گهای سرخ شقایق شاهدان خدای
انسان های عابد یا شیدایان عر صه پیکار
این کیست ؟
آری این خون خداست و اینان یاران اویند پس( السلام علیک یا ثار ا...)
اینجا کجاست؟
معبد عشاق یا مسلخ عابدان شب زنده دار
یا میدان نبرد حق و باطل
آری اینجا نینوا است و سرزمین بلا (کل ارض کربلا)
امروز چه روزی است ؟
روز عزا یا عشق و شعور و حماسه است (کل یوم عاشورا)
براستی آنان که قافله همت و ایثار را بر وادی کفر تنها گذاشتند آنان که در برابر آلاله های
قد خمیده قد راست کردند و در برابر ضجه هایشان هلهله های شادی سر دادند نمی دانستند که
صدای ناله های آینه های شکیبایی ما نع از این است که صدای شادمانی شان به عرش برسد.
آنروزی که شقی ترین فرد روزگار ما مور شد تا عزیزترین بنده خدا را با زخم کین خود قربانی کن
به راستی نمی دانست که با نیر نگ و خیانت می خواهد بر آر زو های پو شالی خود دست یابد
و افسوس که باید مسیر اسفل السافلین را طی نماید کاش می دانست ...
اما امروز که از حادثه خونین آن روزگاران سالها می گذرد. خون حسین (ع) رنگین تر و
یادش جاودانه تر از همیشه می گردد و یاد آور این ا ست برای ما که آیا آر مانهایش
و عقیده هایش هم هنوز روشنگر ندگی مان است . زیرا که
حسین (ع) کشتی نجات و چراغ هدایت همه خلایق است .